زيرا به نصيحت او توجه نكرده بود و به او گفت : حال اى معاويه چه مىگويى اگر على بن ابى طالب همان گونه كه تو كردى ، آب را از تو دريغ دارد ؟ آيا تو هم همان گونه كه آنها بر تو ضربه وارد آوردند بر ايشان ضربه وارد مىآورى ؟ و در ادامه گفت : على كسى نيست كه آنچه تو بر او روا داشتى بر تو و لشكريانت روا دارد . عمرو بن العاص و معاويه ، على ( ع ) را خوب مىشناسند و مىدانند كه او تا جايى كه جايى براى بخشش باشد اقدام به مجازات و مقابله به مثل نمىكند و از اخلاق او نيست كه آب را كه از مباحات عمومى است از مخلوقات زمين دريغ داد و او كسى نيست كه پيروزى را آنگونه كه ابن هند و حكامى از قبيل او مىكنند ، با ستم بدست آورد لذا هر دو مطمئن بودند كه على آب را حتى اگر باعث پيروزيشان بر وى گردد ، از آنها دريغ نخواهد كرد . برخى ياران او ، سعى كردند قانعش سازند تا او نيز مقابله به مثل كند و و لو براى مدتى كوتاه همان كارى كه آنها كردند با ايشان كند ولى او قاطعانه رد كرد و به دشمنان خود كه ساعتهاى اندكى پيش تهديد به مرگ از تشنگىاش مىكردند اجازه داد تا همچون يارانش ، از آب استفاده كنند . اين اقدام بزرگوارانه به تنهايى كافى بود تا اگر اهل شام اندكى از اخلاق و منش و الا داشتند حقيقت هر يك از طرفين را درك كنند و متوجه شوند كه با يارى رساندن به معاويه ، شر را عليه خير ، باطل را عليه حق و طغيان و ناجوانمردى را عليه بخشش و انعطاف و مهربانى ، يارى مىدهند . هر دو لشكر بر جاى خود بودند و به تساوى از آب ، بهره مىگرفتند و على ، بنا به عادت خود ، تلاشها و كوششهاى خود را براى صلح و مسالمت ادامه مىداد و قلب و سينه خود را براى اهل شام و سران آنان ، مىگشود ولى در اين تلاشها ناكام ماند معاويه فرمان مىداد تا او را دشنام و ناسزا گويند اهل عراق نيز وقتى ناسزاى آنان را شنيدند معاويه را به باد ناسزا گرفتند و فحش و دشنام ميان آنان رد و بدل مىشد . امير المؤمنين فرمانشان داد تا از اين كار خوددارى كنند و فرمود : من خوش ندارم كه شما گروهى ناسزاگو و دشنام دهنده باشيد ولى شما اگر كارهاى ايشان را وصف كرديد و حالشان را يادآور گشتيد گفتار درشترى بر زبان رانده و سخن گوياترى و قابل‌توجيه‌ترى گفته‌ايد و افزود كه : به جاى ناسزا بگوييد : پروردگارا از ريختن خون ما و آنها ، پيش گير و ميان ما و ايشان صلح برقرار كن و